top of page

Buket FİTOZ

3 Kas
4 dakikada okunur

Bir ekipte güven nasıl sessizce kaybolur?


Buket FİTOZ

İş hayatında güvenin büyük hatalarla, tutulmayan önemli sözlerle veya ciddi anlaşmazlıklarla kaybedildiğini düşünürüz. Oysa bazen güven çok daha sessiz kaybolur.


Yapılmayan küçük bir işte, sürekli ertelenen bir görevde, defalarca hatırlatılması gereken bir sorumlulukta...


Ve en önemlisi, bir süre sonra artık hatırlatmak bile istemediğiniz o anda.


Son zamanlarda kendimi tam da bu durumu sorgularken buluyorum.


Bir ekipte güveni kaybettiren şey, yapılan büyük hatalar mı, yoksa bir türlü yapılmayan küçük işler mi?


Herkes meşgul, peki işler neden ilerlemiyor?

Yeni bir projeye başladığımızda hepimiz heyecanlanıyoruz.


Hedefler belirleniyor, yapılacaklar konuşuluyor, görevler paylaşılıyor. Ortak WhatsApp grupları kuruluyor.


Hatta bazen kendi kendime gülüyorum: Ne zaman yeni bir WhatsApp grubu kursam nazar mı değiyor bilmiyorum, ama bir süre sonra iş takibi ve iletişim daha da zorlaşıyor.


Mesajlar artıyor, konular çoğalıyor, yeni fikirler ortaya çıkıyor. Ama bazı işler bir türlü tamamlanmıyor. Burada önemli bir ayrım var.


Çok çalışmak, işleri tamamlamakla aynı şey değildir.


Bir insan son derece üretken olabilir. Aynı anda onlarca projeyle ilgilenebilir, yeni fırsatlar yaratabilir, sürekli hareket hâlinde olabilir.


Ancak yüz farklı işin içinde kayboluyorsa, bu yoğunluğun ortak hedeflere ne kadar katkı sağladığını sorgulamak gerekir.


Çünkü bir organizasyonun başarısı, yalnızca ne kadar çok iş başlattığıyla değil, kaç işi sonuçlandırabildiğiyle de ölçülür.


Her iş öncelikli olamaz, ama her işin bir yeri olmalı

Yirmi yılı aşkın kariyerimde farklı markaları, ticari operasyonları ve ekipleri yönetirken öğrendiğim en önemli şeylerden biri, doğru önceliklendirme yapmanın değeriydi.


Her iş acil değildir.


Her iş aynı derecede önemli de değildir.


Ancak bu, bazı işlerin süresiz olarak ertelenebileceği anlamına gelmez.


Bir işin büyüklüğünden bağımsız olarak, neden yapılması gerektiği, kimin sorumluluğunda olduğu ve ne zaman tamamlanacağı belli olmalıdır.


Bazen küçük bir hazırlık, büyük bir projenin başlangıç noktasıdır.


Bazen önemsiz görünen bir detay, başka bir ekip arkadaşının ilerleyebilmesi için gereklidir.

Ve bazen bir işin önemi, yalnızca onu yapacak kişinin bakış açısıyla değerlendirilemez.

Çünkü benim için küçük olan bir iş, başka birinin büyük hedefinin önemli bir parçası olabilir.


Birlikte çalışmanın temelinde biraz da bu anlayış olmalı.


Aynı ekipte olmak, her şeye aynı önemi vermek değildir

Son dönemde yaşadığım bir deneyim bana iş ilişkileriyle kişisel ilişkiler arasındaki farkı yeniden düşündürdü.


Bir ekip arkadaşınızla son derece iyi anlaşabilirsiniz. Onun yeteneklerine, üretkenliğine ve iyi niyetine inanabilirsiniz. Ama çalışma biçimleriniz birbirinden çok farklı olabilir.


Bazen yapılması gereken işler sürekli ertelenir. Önemsiz görülür veya başka konuların arasında kaybolur. Üstelik bunlar her zaman büyük işler değildir. Belki ekipteki diğer insanlar için çok önemli bile değildir. Ama yapılması gerekiyordur. Ya da yalnızca sizin için önemlidir.

İşte burada kendime şu soruyu soruyorum:


Bir işin benim için önemli olması, ekip arkadaşlarımın onu ciddiye alması için yeterli değil midir?


Elbette herkes benim önceliklerime göre çalışmak zorunda değil. Ben de herkesin önceliklerini aynı derecede önemli bulmak zorunda değilim. Ancak ortak bir hedef için çalışıyorsak, birbirimizin önemsediği sorumluluklara da saygı duymamız gerektiğine inanıyorum. 


Çünkü ekip olmak, yalnızca hepimizin önemli bulduğu işlerde birlikte hareket etmek değildir.

Bazen bizim için küçük görünen ama bir ekip arkadaşımız için değerli olan işi de sahiplenebilmektir. 


Aksi hâlde aynı ekipte bulunmamıza rağmen zamanla birbirimizden uzaklaşmaya başlarız.


Ve Artık Aynı Heyecanı Duymamak


Belki de bu deneyimin benim için en düşündürücü tarafı burada. Kendinizi kızgın hissetmeyebilirsiniz, tepki göstermeyebilirsiniz, güler yüzü, samimiyeti veya kişisel yaklaşımı değiştirmeyebilirsiniz


Çünkü bir insanın çalışma biçimiyle ilgili yaşadığınız sorun, o insana karşı kişisel bir problem olduğu anlamına gelmez.


Ama bir şey değişiyor. Eskisi kadar yeni iş planlamak istemeyebilirsiniz


Bazı sorumlulukları paylaşırken tereddüt edebilirsiniz


Yapılacağını düşündüğünüz işlerin gerçekten tamamlanacağına eskisi kadar inanmayabilirsiniz.


Ve en önemlisi, bir zamanlar heyecan duyduğunuz bazı hedeflere karşı giderek daha mesafeli hissedebilirsiniz . Bu hissi tanımlamak kolay değil.


Çünkü ortada büyük bir kavga, açık bir anlaşmazlık veya dramatik bir kopuş yok.

Sadece ekip olarak bir şeyler başarabileceğinize duyduğunuz güven yavaş yavaş azalıyor.

Bence iş hayatındaki en sessiz ama en önemli kırılmalardan biri bu.


İnsanlar bazen bir ekipten ayrılmadan çok önce, o ekiple birlikte gelecek planlamaktan vazgeçiyor. Fiziksel olarak oradalar. Toplantılara katılıyorlar. Gülümsemeye devam ediyorlar.

Ama artık aynı heyecanı paylaşmıyorlar.


Güven kaybı her zaman bir insana duyulan güvenin kaybı değildir

Burada önemli bir ayrım yapmak istiyorum. Bir insanın dürüstlüğüne, iyi niyetine veya yeteneklerine güvenebilirsiniz.  Ama onunla planladığınız işlerin zamanında tamamlanacağına güvenmeyebilirsiniz.


Bu iki duygu birbirinden farklıdır. İnsanlara duyduğunuz kişisel saygı değişmiyor.

Ancak birlikte iş yapma konusunda beklentileriniz değişiyor.


Daha az iş planlamayı, daha az sorumluluk paylaşmayı ve bazı hedefleri küçültmeyi tercih etmeye başlarsınız


Peki bu doğru bir çözüm mü? Bundan emin değilim.


Çünkü bir yandan sürekli yaşanan kısır döngü , birlikte büyüme ihtimalini sınırlandırıyor olabilir. Belki de çözüm daha az güvenmek değildir.


Güveni kişisel beklentilerden çıkarıp, herkesin sorumluluğunu bildiği bir çalışma sistemine dönüştürmektir.


İyi niyet, iş takip sisteminin yerini tutamaz

Bir ekipte açık iletişim çok önemlidir. Ancak iletişim yalnızca konuşmak değildir.

Bir işi üstlenmek, teslim tarihini kabul etmek, ilerlemeyi paylaşmak ve gerektiğinde gecikmeyi önceden bildirmek de iletişimin parçasıdır. 


Bunun için karmaşık yönetim sistemlerine ihtiyaç yok. Bazen basit bir yapılacaklar listesi bile yeterlidir. 


Hangi iş yapılacak?


Kim yapacak?


Ne zaman tamamlanacak? *** En önemlisi de budur 


Önceliği nedir?


Ve en önemlisi, tamamlandı mı?


Bir işin ertelenmesi gerektiğinde bunun da açıkça konuşulması gerekir  Bu bilinçli bir karardır.

Çünkü ertelenen bir iş ile unutulan bir iş aynı şey değildir  Bu ise çoğu zaman başka birinin zamanını ve planlarını etkileyen bir belirsizliktir.


Bir ekipte güven, herkesin aynı hızda çalışmasıyla değil, verdiği sözlerin arkasında durmasıyla gelişir.


Masanın Diğer Tarafı

İş hayatında bazen büyük hedeflere ulaşmak için daha fazla çalışmamız gerektiğini düşünürüz. Oysa bazen ihtiyacımız olan şey daha fazla çalışmak değil, daha az işi daha doğru şekilde tamamlamaktır.


Yüz farklı projeyle ilgilenmek etkileyici görünebilir. Ama zamanında tamamlanan on iş, sürekli ertelenen yüz işten çok daha değerli olabilir.


Bugün kendime sorduğum soru artık yalnızca ekip arkadaşlarımın neden bazı işleri tamamlamadığı değil. Benim bu durum karşısında nasıl bir yönetim yaklaşımı geliştirmem gerektiği.


Bir ekipte en tehlikeli an, insanların birbirine kızdığı an olmayabilir. Birbirinden artık bir şey beklemediği andır.


Beklenti ortadan kalktığında, birlikte başarma isteği de sessizce kaybolabilir.


Masanın Diğer Tarafı'ndan bakınca gördüğüm şu: Güven her zaman büyük hatalarla kaybolmaz. Bazen küçük sorumlulukların sürekli ertelenmesiyle, kimse fark etmeden tükenir.

 
 
 

Yorumlar


bottom of page